Чаро хатоҳоро ҷудо мекунем
Ду хонанда метавонанд дар як савол бо сабабҳои гуногун хол гум кунанд. Яке идеяро намедонист. Дигаре медонист ва саҳв кард. Барои онҳо машқи гуногун лозим аст. Дафтари хатоҳо нишон медиҳад, ки шумо кадоме ҳастед.
| Навъ | Маъно | Кӯмак |
|---|---|---|
| Идея | Идея ё усулро намедонистед | Лексияро бори дигар хонед, баъд масъалаҳои онро |
| Беэҳтиётӣ | Медонистед, вале саҳв кардед: аломат, ҷамъ, рақами хато | Ҷавобро ба савол гузошта санҷед. Ҳар қадамро нависед |
| Нофаҳмӣ | Ба саволи дигар ҷавоб додед | Аввал ҷумлаи охиринро хонед. Он чизеро, ки мепурсанд, зери хат кашед |
| Вақт | Дақиқаҳо нарасиданд | Гузаред ва баргардед. Бо таймер машқ кунед |
Бо дафтари хатоҳо кор мекунем
- Навиштаҳои ҳар навъро бишуморед. Кадом навъ аз ҳама калон аст?
- Дар он навъ кадом дарс аз ҳама бештар вомехӯрад?
- Барои се ҳафтаи оянда як дарс ва як одатро интихоб кунед, масалан «ҳар ҷавобро ба савол гузошта санҷидан» ё «санҷишҳои фавриро аз нав ҳал кардан».
- Як ҷумла нависед: «Ҳадафи ман ...» ва онро ба муаллим нишон диҳед.
Ҳар навишта дар дафтари шумо як сатр аст: мавзӯъ, навъи хато, усули дуруст дар як ҷумла ва санаи санҷиши дубораи савол, баъд аз се то ҳафт рӯз.
