Ҷамъшавандаҳои монанд
Хосияти (қонуни) ҷудошавии зарб аз рӯйи ҷамъро бори дигар менависем:
Дар он ҷойҳои чапу рости баробариро иваз намуда меёбем:
1 соат
Хосияти (қонуни) ҷудошавии зарб аз рӯйи ҷамъро бори дигар менависем:
Дар он ҷойҳои чапу рости баробариро иваз намуда меёбем:
Бо ёрии ҳамин баробарӣ ифодаҳои намуди ё ‑ро бо ифодаҳои баробар ба онҳо иваз намудан мумкин аст.
Мисоли 1.
Дар ин мисол мо ифодаи ‑ро ба ифодаи ва ифодаи ‑ро ба ифодаи иваз намудем. Ифодаҳои ҳосилкардаамон аз ифодаҳои додашуда содатаранд.
Мисоли 2. Дар ифодаи ҷамъшавандаҳои монандро ислоҳ менамоем.
Дар асоси қонуни ҷудошавии зарб аз рӯйи ҷамъ (фарқ) менависем:
Дар экран бинед, ки чаро : ду росткунҷаи баландиашон як росткунҷа мешаванд. Баландиро тағйир диҳед — баробарӣ барои ҳар дуруст аст.
Барои онҳое, ки ба ёрӣ ниёз доранд
Барои ҳама
1. Ифодаро дар шакли ҳосили зарб нависед:
2. Ҳосили зарби ‑ро ҳамчун суммаи ду ҷамъшавандае нависед, ки яке аз онҳо ба: а) б) в) г) баробар бошад.
3. Қимати ифодаи ‑ро ҳангоми 10; 100 будан ёбед.
4. Ифодаро сода кунед:
5. (машқҳо барои такрор). Қимати ифодаро ёбед:
Саволи калидӣ: «Чӣ тавр ифодаи дарозро кӯтоҳ ва содатар навиштан мумкин аст?»
Дар зеҳн ҳисоб кунед (2 дақиқа; 4.3):
Масъалаи 1. Муаллим ададеро дар хаёлаш гирифта, аввал онро ба 6 ва баъд ба 9 зарб заду гуфт, ки ҳосили зарби аввала аз ҳосили зарби баъдина 12 воҳид кам аст. Ин ададро ёбед.
Кӯшиш мекунем
Ҷавобро дар соати дуюм бо муодила месанҷем.
Ҷамъшавандаҳое, ки қисми ҳарфиашон якхела аст (масалан, ва ), ҷамъшавандаҳои монанд мебошанд.
Иваз намудани ифодаи додашуда бо ифодаи бо он баробар, вале нисбатан сода ислоҳи ҷамъшавандаҳои монанд номида мешавад.
ҳамон аст. Бинобар ин Ҷамъшавандаҳои ададӣ (3, 6 ва 7) алоҳида ҳисоб карда мешаванд: Ҷамъшавандаҳои ва монанд нестанд: ‑ро сода кардан намешавад.
Ифодаро дар шакли ҳосили зарб нависед (сода кунед):
Қимати ифодаи ‑ро ҳангоми ёбед.
Ҳосили зарби ‑ро ҳамчун суммаи ду ҷамъшаванда нависед: ба ҷойи кадом ҷамъшаванда меояд?