Татбиқ мекунем
Супориши 20. Кори фардӣ. Ҳадафҳоеро, ки шумо бояд дар охири фасл ба даст оред, баррасӣ кунед. Шумо медонед, ки ҷузъҳои амалҳо кадомҳоянд ва натиҷаи амалҳо чист. Шумо метавонед масъалаҳоро аз ҳаёти воқеӣ ҳамчун ифодаҳои арифметикӣ нависед ва онҳоро таҳлил кунед. Шумо мефаҳмед, ки як бузургиро тавассути амалҳо бо он ва тавассути ҷузъҳои ин амалҳо ба бузургии дигар табдил додан мумкин аст.
Худро дар айни замон чӣ гуна арзёбӣ мекунед? Кадом ҳадафҳоро аллакай пурра (+), кадомашро қисман (±) ба даст овардед ва кадомашро то ҳол (–) ба даст наовардаед?
Супориши 21. Кори фардӣ. Агар ҳадафҳое дошта бошед, ки ба онҳо ҳоло нарасидаед, аз супоришҳои «Барои онҳое, ки ба ёрӣ ниёз доранд» оғоз кунед. Агар ба аксари ҳадафҳо расида бошед, аз «Барои ҳама» оғоз кунед.
- Барои онҳое, ки ба ёрӣ ниёз доранд — саволи аввали дарси «5.1 · 2/4»-ро аз нав ҳал кунед: нависед, ки адад чӣ шуд. Намуна: — адади 90 ба 12 воҳид зиёд шуд; — адади 18 се маротиба кам шуд.
- Барои ҳама — саволҳои қисми «Кор дар синф»-и ҳамин саҳифа: пайдарпайиҳоро барқарор кунед ва амалро нишон диҳед; ифодаҳоро бе ҳисоб муқоиса кунед; дар масъала калимаи калидиро ёбед, ифода нависед ва ҳисоб кунед. Ғайр аз ин, барои яке аз ифодаҳои ҳамин дарс масъалаи худро нависед. Ҳангоми муқоисаи ифодаҳои тақсим ҳосили тақсимро ҳисоб кардан лозим нест: тақсимкунандаҳоро муқоиса кунед.
- Барои онҳое, ки мехоҳанд масъалаи мураккабтар ҳал намоянд — машқҳои қисми «Барои боҳавасон». Агар дар пайдарпайӣ қоидаи ягонаро ёфта натавонед, қоидаи худро пешниҳод кунед ва шарҳ диҳед.